در غمی که اشک نیست، در شادی که لبخند نیست، در بغضی که ناله نیست، در دردی که آه نیست، احساس کجاست؟

در احساسی که حس نیست، در دلی که عشق نیست، در دوستی که محبت نیست، در صداقتی که راستی نیست، زندگی کجاست؟

در زندگی که هدف نیست، در هوایی که باد نیست، در خاکی که آب نیست، در باغی که گل نیست، انسان کجاست؟

در انسانی که هیچ نیست، در سفره ای که نان نیست، در زمینی که جا نیست، در دنیایی که رحم نیست، مرگ کجاست؟

به غم کسي اسيرم که ز من خبر ندارد

                               عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هر که گويد:

                               دل به دل راه دارد....

                    دل من ز غصه خون شد و دل او خبر ندارد

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

 شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

   تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

 بسان قایق سرگشته روی گردابم